Wigierski Park Narodowy, założony w 1989 roku, należy do największych w Polsce. Położony jest w północno-wschodniej części Polski, w samym sercu Suwalszczyzny. Znajdziemy tu wszystko to, co jest najbardziej charakterystyczne dla tego regionu – liczne jeziora, rzeki, puszczańskie lasy, pagórkowaty krajobraz typowy dla pojezierza Suwalskiego i płaskie tereny Równiny Augustowskiej.

WPN wyróżnia spośród innych polskich parków narodowych niezwykłe bogactwo ekosystemów wodnych. W granicach parku znajdują się aż 42 jeziora. Część z nich, w tym największe jezioro Wigry, jest udostępniona do uprawiania turystyki i wędkowania.

Park obfituje też w cenne gatunki roślin, grzybów i zwierząt. Możemy spotkać tu bielika, bobra czy wilka.

Oprócz dzikiej przyrody i malowniczych krajobrazów, jednym z najcenniejszych zabytków parku jest pokamedulski zespół klasztorny w Wigrach, w który podczas swojej pielgrzymki w czerwcu 1999 roku odpoczywał papież Jan Paweł II.

Zasady dla turystów i wędkarzy:

Turystyka na szlakach turystycznych Parku może się odbywać przez cały rok od świtu do zmierzchu.

Udostępnione wody WPN-u można zwiedzać kajakiem, łodzią wiosłową, żaglówką lub innym sprzętem pływającym bez silnika spalinowego.

Akweny udostępnione do turystyki i wędkarstwa to: Wigry, Pierty, Omułówek, Mulaczysko, Czarne k.Bryzgla, Leszczewek, Postaw i rzeka Czarna Hańcza poniżej Wigier. Wędkować można na podstawie licencji. Licencje wędkarskie można nabyć m. in. w Centrum Informacji Turystycznej oraz online na stronie wpn.eparki.pl

Każdy turysta powinien posiadać kartę wstępu do parku

Karty można nabyć m. in. w Centrach Informacji Turystycznej oraz online na stronie wpn.eparki.pl

Wigierski Park Narodowy

Krzywe 82
16-402 Suwałki
tel./087/ 563 25 40
e-mail: wigry_pn@wigry.org.pl
www.wigry.org.pl

W 1976 r. na obszarze zagłębienia Szeszupy i terenach otaczających jezioro Hańcza utworzono Suwalski Park Krajobrazowy. Był wtedy pierwszym tego typu obszarem chronionym w Polsce. Powierzchnia Parku wynosi 6284 ha, w tym około 60% stanowią użytki rolne, 10% wody, 24% lasy i zadrzewienia, 4% tereny zabagnione, 2% pozostałe grunty. Na atrakcyjność krajobrazu Parku wpływa przewaga użytków rolnych. Duże otwarte przestrzenie doskonale odsłaniają niezwykle bogatą rzeźbę terenu. Na terenie Parku znajdują się 24 jeziora o powierzchni większej od 1 ha. Cały obszar znajduje się w dorzeczu Niemna, do którego doprowadzają wody dwie rzeki: Czarna Hańcza i Szeszupa.

Suwalski Park Krajobrazowy

Malesowizna – Turtul
16-404 Jeleniewo
tel./087/ 569 18 01
e-mail: zarzad@spk.org.pl
www: http://www.spk.org.pl/

Puszcza Augustowska duży kompleks leśny położony w województwie podlaskim oraz na Litwie i Białorusi. Powierzchnia całej puszczy wynosi ok. 160 tys. ha, z czego w granicach Polski znajduje się ponad 114 tys. ha. Na jej terenie znajduje się Wigierski Park Narodowy.
Puszcza Augustowska leży na obszarze niemal płaskiego pola sandrowego, usypanego podczas postoju lądolodu skandynawskiego w okresie zlodowacenia bałtyckiego. Jedynym urozmaiceniem rzeźby terenu są wydmy.

Puszczę przecina dział wodny Wisły (ok. 40% obszaru puszczy; rzeki: Rospuda i Blizna) oraz Niemna (ok. 60% obszaru puszczy; Czarna Hańcza z dopływami: Marychą i Wołkuszanką).

Na terenie puszczy znajdują się liczne jeziora: Wigry, Sajno, Białe Augustowskie, Necko, Studzieniczne, Serwy, Blizno, Pomorze i inne.

Klimat tych terenów należy do najsurowszych w Polsce (poza górami). Średnia temperatura roczna wynosi 6 st. C, roczna amplituda – prawie 24 st. C (od –5,6 st. zimą do +17,3 st. latem). Zima trwa 114 dni (od końca listopada), pokrywa śnieżna zalega 101 dni.

Puszcza Romincka przecięta jest granicą Polski i obwodu kaliningradzkiego Federacji Rosyjskiej. Wzdłuż południowej granicy regionu prowadzi szosa z Gołdapi do Wiżajn. Po istniejącej przed 1945 rokiem linii kolejowej, która otaczała Puszczę Romincką, zostały nasypy, wykopy oraz mosty i wiadukty. W Puszczy znajdują się unikalne rośliny oraz ciekawy zwierzostan. Spotkać tu można wierzbę borówkolistną, brzozę niską, górską lilię złotogłów i malinę moroszkę. Wśród zwierząt spotykamy m.in.: jelenie, łosie, wilki, dziki, lisy, jenoty, wydry oraz sporą populacje bobrów. Można natrafić na czarnego bociana i orła bielika. W latach siedemdziesiątych utworzono w Puszczy pięć rezerwatów, których jednym z najciekawszych elementów jest starodrzew. Są to rezerwaty: Dziki Kąt, Czerwona Struga, Mechacz Wielki, Boczki i Żytkiejmska Struga. Puszcza też ma swoją legendę. Był to niegdyś rewir łowiecki cesarza Wilhelma II, który każdego ubitego przez siebie jelenia upamiętniał kamieniem opatrzonym okolicznościowym napisem. Dlatego też znaczącym dla regionu wydarzeniem stało się powołanie 14 stycznia 1998 roku przez Wojewodę Suwalskiego, Parku Krajobrazowego Puszczy Rominckiej. Jego, znajdująca się w Puszczy Rominckiej, zasadnicza część zajmuje powierzchnię 14620 ha, zaś położona na terenie gminy Gołdap i gminy Dubeninki otulina zajmuje 8500 ha.

Park Krajobrazowy Puszczy Rominckiej

Żytkiejmy, ul. Szkolna 1
19-504 Dubeninki
tel./fax (+48) 87 615 97 27
e-mail: puszczaromincka@poczta.onet.pl
www.parkikrajobrazowewarmiimazur.pl/puszczyrominckiej/

Puszcza Romincka na przełomie XIX i XX w. była rewirem łowieckim cesarza Wilhelma II. Cesarz wybudował w Cesarskich Romintach drewniany dworek myśliwski w stylu norweskim (aktualnie znajduje się on w parku miejskim w Królewcu, dokąd został przeniesiony w częściach).

Prawie każdego roku w końcu września lub na początku października, w czasie rykowiska, cesarz zjawiał się w Kaiserich Rominten, by oddać się zajęciu myśliwskiemu. Polował na jelenie rominckie, które były sławne w całej Europie.

Na cesarskich polowaniach gościła arystokracja z całej Europy. Miejsca, w których cesarz ustrzelił najlepsze, kapitalne jelenie upamiętniano głazami (Hirsh gedenk steine) z odpowiednimi napisami. Zachowało się ich czternaście (i jeden sprzed pobytu cesarza), w tym po polskiej stronie osiem. W polskiej części puszczy znajdują się one w następujących miejscach: w rezerwacie "Boczki" (Kamień Paszy), na granicy oddziałów 202-283 (z liśćmi dębu), nad dopływem Czerwonej Strugi (dwustronny), przy Drodze Rominckiej (mały), na płn. od Wilczej Góry (pod dębami), na "wyspie" wśród łąk, (bez napisu), na wschód od Błąkał, nad rzeczką (w błocie), na zachód od Hajnówka (bez napisu).

W rosyjskiej części puszczy znajduje się siedem głazów pamiątkowych.

TOP

Kontynuując przeglądanie strony, wyrażasz zgodę na używanie przez nas plików cookies. więcej informacji

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close